Thursday, January 25, 2018

Ariel

stilte spint een warme deken
het laatste spreken hoeft niet meer
ik heb je tot op het bot bekeken
van al dat turen doen mijn wimpers zeer

maar in de klokkentoren lispel jij
dat teer gebed trekt vogels aan
boven ons straalt de turkse maan
dat licht doet zelfs een ster verbleken

stilte spint een warme deken
zoals de mist moet jij nu zijn
iets wenkt je en je moet gaan
beschouw mijn tranen als dat teken.