Thursday, January 25, 2018

Persephone aan de Oosterweg

het buurtschap ligt teder aan zee
haar armen laten zich ver strekken
de leeuwerik zal een lied verwekken
een dichter neemt haar klanken mee

ik ben gebleven tot het niet meer ging
de eenzaamheid maakte mijn handen groen
van sneeeuwklokjes en meerminlokken
ik heb mijn schoenen aangetrokken
en besloot dat ik er niets meer aan kon doen

want deze stilte past bij jou
ik kan immers geen jaren wachten
en ik moet huilen bij de gedachte
dat ik nooit kon wennen aan zoveel blauw